Pigmentloos en rimpelig

Angelina Jolie

Angelina Jolie

Michelle is nog steeds op wereldreis en laat ons meegenieten van haar avonturen.

 

Back to basic. Dat was het idee. En dat doe ik dan ook. Afwisselend met luxe verblijf hier en daar ben ik vooral te vinden in guesthouses met gedeelde badkamers en andere simpele accommodaties. Plekjes waar ik me heerlijk even kan terugtrekken en kan genieten van de eenvoud. Ik heb hier in Azië weinig nodig. Make-up doet er niet meer toe, mijn nagels moet al anderhalve week opnieuw worden gelakt en zelfs mijn Victoria’s Secret beha hangt het grootste deel van de tijd in de spreekwoordelijke wilgen.

 

Schrik!

In Azië ben ik vrij van pretenties. Au naturelle. I love it. Denk ik. Maar toen ik even geleden na een avondje in het luxepoezenoord Seminyak (Bali) terugkwam in mijn simpele eco guesthouse, keek ik in de spiegel. Ok, ok, ik had voor de gelegenheid wat mascara opgesmeerd en mijn wenkbrauwen aangezet. Maar wat ik alweer te lang niet had laten doen, was mijn haar kleuren. Ging ook niet, want ik heb mijn zinnen gezet op alleen nog maar hennakleuring en dat doen ze hier niet bij een goede kapper als Rob Peetoom. Het gevolg? Ik schrok me wild toen ik al die pigmentloze haren tussen mijn eigen saaie haarkleur zag ontspruiten.

Ik noem ze pigmentloos. Niet grijs. Mijn haarzakjes zijn namelijk gewoon in de war. Al tien jaar en het wordt alleen maar erger, maar dat vergeet ik liever even voor het gemak. Amper eenentwintig jaar was ik en ik stond op het punt om de eerste lange reis van mijn leven te maken: drie maanden Gambia. De verloren pigmentloze haar was snel uitgetrokken door moeders, die zich kostelijk vermaakte om mijn verbeten gezicht. En nog altijd wil ik die dag (en mijn grijze haren) verdringen.

angry, frustrated girl with hands in her hair screaming - isolated on white

 

 

 

 

 

 

 

 

Jong?

Nu ben ik 31 (nog twee maanden). Bezig met mijn tweede lange reis, zij het nu door wat meer landen en voor een periode van zeven maanden in plaats van drie. 31, hè!! DAT IS JONG! Te jong in mijn beleving om al zoveel pigmentloze haren te hebben. Wat is dat toch?! Waarom hebben wij vrouwen toch altijd die neiging om ons druk te maken over ouder worden? Waarom focussen we op die mindere puntjes?

Geef maar toe. Ook jij doet het, ook al is er al talloze keren over geschreven en lijkt het een uitgemolken issue. Hoe prat we er ook op kunnen gaan dat we – nu we de dertig zijn gepasseerd beter in ons vel zitten, beter weten wie we zijn, onszelf een stuk meer hebben geaccepteerd (zij het nog niet helemaal), toch zijn die tekenen des tijds niet altijd leuk, om over huidplooitjes (nee, geen rimpels) nog maar niet te spreken. Jaja, die geven karakter. Dat ben ik met je eens. Maar die fronslijn irriteert me mateloos. Jarenlang fronsen als kind en jonge vrouw heeft er nu toe geleid dat deze huidplooi zich permanent tussen mijn wenkbrauwen heeft gevestigd. Hij is gelukkig nog zeer remi.  Mijn huidje is verder voor een 31-jarige behoorlijk vrij van lijntjes. Dus dat ik in Azië met regelmaat 25 jaar word geschat, zou mij ego toch moeten strelen.

To botox or not to botox

To botox or not to botox

Ik geef het toe

Toch is het moment daar dat ik het maar moet toevoegen. Dus daar ga ik dan. Ik ben pas 31 en ik heb grijze haren en één rimpel. Ik realiseer dat ik een gelukkig mens ben hiermee. Mijn grijze haren zijn  te bedekken met haarkleuring. Een rimpelige kop is niet zomaar met een pakje verf weg te krijgen. Ik lijk nog 25, maar ben het gelukkig niet meer. Misschien wordt het dan toch maar eens tijd om te accepteren dat die grijze haren niet het einde van de wereld zijn. Ik denk dat ik het bereik als ik 40 ben, weer zo’n mijlpaal. Ik kijk mezelf maar weer even in de spiegel aan en zucht. Terwijl ik stiekem een paar pigmentloze piekjes met een pincet eruit trek. AU!

Share Button

Laat een reactie achter

You must be logged in to post a comment.